Wczoraj wieczorem nie mogłem wysiedzieć w miejscu, nosiło mnie bardzo, a że nie miałem niczego pilnego do zrobienia, poszedłem pobiegać.

Parę godzin wcześniej zresetowałem opaskę Nike+ do ustawień nominalnych, bo przekłamanie było już nie do zaakceptowania. Po środowym bieganiu z małżonką, jej opaska wskazała 8,72km (co w ponad 99% odpowiadało prawdzie), natomiast moja pobiła wszelkie rekordy, pokazując przebiegnięte 10,21km.

Padło na tę samą trasę, co dzień wcześniej. Z jakiegoś powodu bardzo mi ona pasuje. Może chodzi o to, że 80% dystansu biegnę po asfalcie, co jest nad wyraz przyjemne przez bezwzględną przyczepność do podłoża (co za wspaniałe uczucie zimą, nawet jeśli czasem jest nieco mokro). Pozostałe 20% dystansu to bieg chodnikiem, po rozchodzonym śniegu – czyli dość paskudnie, co tu dużo pisać.

Biegłem żwawo, dynamicznie, na trzecim kilometrze pojawiła się lekka zadyszka ale biegłem dalej, nie zwalniając. Wydawało mi się, że będzie rekord trasy. I byłby – gdyby nie wspomniane ośnieżone fragmenty. Nie miałem szans biec po nich szybciej, stopa mocno uciekała do tyłu, czułem że cała para idzie – jak to się ładnie mówi – w gwizdek.

Zadowolenie jednak było, i to duże. Przecież o to chodzi, żeby biegać dla zdrowia, satysfakcji, czerpać zadowolenie z każdego przebiegniętego kilometra, a nawet metra. Podsumowując – czwartkowe bieganie zakończone sukcesem. Mission accomplished.

ps. Czytał już ktoś nt. porównania biegania do uzależnienia heroiną? Tekst tutaj: http://medycyna24.pl/bieganie-uzaleznia

Poniżej dane z biegu i wykres:
- odcinek: 8,42 km
- czas: 00:43:40
- średnie tempo: 5′11”

W poniedziałek wieczorem wybrałem się pobiegać. Zaplanowane miałem przebiegnięcie trasy o długości prawie siedmiu kilometrów. Niestety, musiałem ją skrócić.

Powód dość dziwny i nie przewidziałem go w ogóle. Po pierwszym kilometrze zacząłem czuć spory ból w łydkach. Wyszło ich zmęczenie podczas sobotniego biegania w Mysłowicach. Ból utrzymywał się przez cały czas biegu i stał się bardzo dokuczliwy. Z tego powodu poniedziałkowe bieganie uległo skróceniu. Szkoda.

Przez kolejne dni cieżko mi było znaleźć czas na wyjście, co obiecuję nadrobić w nadchodzącym tygodniu.

Dane i wykresik:
- odcinek: 4,98 km
- czas: 00:23:43
- średnie tempo: 4′45”

Miałem napisać dużo wcześniej ale niestety natłok zajęć podczas całego tygodnia nie pozwolił mi na to, stąd krótki opis III-go Biegu Spełnionych Marzeń, który odbył się 16-go stycznia 2010 w Mysłowicach publikuję dopiero teraz.

Dzień zaczął się standardowo, od zawiezienia Małego do babci. Na miejscu byliśmy przed godziną 10:00, co pozwoliło na sprawne odebranie pakietu startowego. Później wskoczenie w sportowe odzienie oraz dość ważna czynność tego dnia – zabezpieczenie niewyleczonego w 100% odcisku na stopie. Przykleiłem plaster na to miejsce, a całą stopę obwiązałem bandażem elastycznym. Na to skarpetka i gotowe. Takie rozwiązanie sprawdziło się doskonale. Podczas biegu parokrotnie poczułem ucisk i delikatny ból ale nie spowodował on otwarcia się lub pogorszenia rany.

III Bieg Spełnionych Marzeń to wielki sukces samych organizatorów jak i zawodników, którzy dopisali – co pozwala stwierdzić, że wydarzenie wpisało się doskonale w kalendarz imprez biegowych i NW. Zawody zostały przygotowane w sposób bardzo profesjonalny, w internecie od dawna dostępne były mapy dojazdu, plany sytuacyjne, mapa trasy jak i ukształtowanie terenu. Cała logistyka została dopięta na ostatni guzik. Widać, że organizatorzy są biegaczami, świetnie wiedzą co jest istotne i na co zwrócić szczególną uwagę. Jeszcze raz ogromne brawo dla Truchtaczy

Biegacze dystans piętnastu kilometrów osiągali robiąc dwie pętle, natomiast kijkarze przechodzili tylko jedno okrążenie. Trasa była całkowicie pokryta warstwą śniegu, miejscami trafiała się pod nim oblodzona powierzchnia, co podnosiło skalę trudności. Kolejnym utrudnieniem były dwa spore podbiegi o kilometrowej długości każdy. Dały popalić, jednak dla mnie większym utrapieniem było biegnięcie po nieutwardzonym śniegu, co sprawiało wrażenie biegnięcia po sypkim piasku na plaży.

Podczas biegu, około dziesiątego kilometra, poczułem ból prawego kolana, po jego zewnętrznej części, jednak po kilometrze ustąpił. Problemem natomiast okazały się ścięgna po zewnętrznych stronach obu stóp. Staw skokowy mocno się napracował, układając i amortyzując stopę w przeróżnych płaszczyznach. Czułem zmęczenie aż do poniedziałku i odniosłem wrażenie niewielkiego spuchnięcia. Po biegu, do końca dnia, odczuwałem też zmęczenie kolana i towarzyszący mu ból. W niedzielę problem ustał.

Reasumując, z racji warunków, bieg należał do dość trudnych, na pewno nie na ustanowienie ‘życiówki’ Sprawna organizacja pozostawiła miłe wrażenie i na pewno ogromną zachętę do wzięcia udziału w IV Biegu Spełnionych Marzeń, już 15-go stycznia 2011 roku W imieniu organizatorów, serdecznie zapraszam.

Przy okazji, składam wielkie gratulacje mojej żonie, która poradziła sobie doskonale z 15km trasą i warunkami. Tak trzymać Kochanie!

Parametry mojego biegu i wykres (wg danych otrzymanych od organizatora):
- odcinek: 15 km
- czas: 01:31:24
- średnie tempo: 6′06”

Poniżej ładny zestaw zdjęć z dzisiejszego II-go Biegu o Puchar Burmistrza Pszowam, gdzie do przebiegnięcia był dystans 10km w ładnej okolicy przy temperaturze -13C (szczegóły wkrótce).

[Pokaż jako slajdy]

[View with PicLens]

No proszę! Dwa biegi i dwa razy: pięknie, pięknie, pięknie!

W zeszłą niedzielę zaliczyliśmy z mężem XII Perłę Paprocan. Warunki były hardkorowe (tak myślałam do dziś ale o tym później). Na 3 km zaczęła się śnieżyca ale wcześniej zdążyłam zamoczyć całkowicie oba buty w śniego-kałużach, więc padający śnieg stanowił tylko uzupełnienie ‘rozrywki’. Miałam w planach czternastkę. Z powodów wymienionych wyżej skończyłam na siódemce…. ale i tak było pięknie, bo poprawiłam czas z XI Perły o 2,5 minuty.

Dzisiaj za to pokonałam trasę III Biegu Spełnionych Marzeń. Nie ‘zaliczyłam‘ ale pięknie pokonałam. Pierwszy raz w życiu przebiegłam 15 km i to – jak dla mnie – w całkiem ładnym stylu. Zważywszy na mały Mont Ventoux pojawiający się dwa razy i na grząski śnieg, poszło mi pięknie!

Pięknie należy też pochwalić organizatorów, bo choć tych dwóch biegów nie można porównywać (i to nie tylko ze względu na frekwencję), oba zostały zorganizowane bardzo dobrze. Oba były też zdecydowanie niepowtarzalne…

…choć dziś znalazł się taki jeden, który stwierdził, że ‘no mogli odśnieżyć tę trasę’ … ale jego nazwisko przemilczę…

Na koniec jeszcze małe pozdrowienia dla Ani z KRK, która towarzyszyła mi dzisiaj na trasie.

Ps. Kilkakrotnie dziś powykręcałam sobie kostki (w takich warunkach nic dziwnego). Jedna boli. Mam nadzieję, że to tylko przemęczenie…

W zeszłą niedzielę miałem przyjemność uczestniczenia w XII Perle Paprocan – mój debiucik. Moja żona biegła już w poprzedniej edycji, więc znała trasę doskonale – ja poznajem ją z jej opowieści, map google’a i zumi oraz przeglądając kilka galerii internetowych z wcześniejszych biegów. Choć trasa jest dość banalna i nie wymaga doszkalania, czy też uczenia się jej na pamięć, to na ostatnich trzech kilometrach trzeba wiedzieć, w które rozgałęzienia leśnych dróżek skręcać.

Pogoda do kilkunastu minut przed startem była bardzo zachęcająca, brak opadów i temperatura delikatnie poniżej zera stopni. Niestety w trakcie rozgrzewki zaczął padać śnieg, i stopniowo opad stawał się coraz bardziej obfity. Do tego stopnia, że wraz z nasilonym wiatrem uderzał prosto w twarz. Było to dość nieprzyjemne uczucie.

Po kilkunastu minutach biegu moje okulary wylądowały w kieszeni, bo strasznie parowały i w sumie bardziej przeszkadzały niż pomagały. Na szczęście moja wada wzroku nie  jest zbyt poważna i widziałem gdzie biegnę. Ba! świetnie dostrzegałem nawet uciekających mi biegaczy

Pierwsze trzy kilometry biegło się gęsiego, co jakiś czas wyprzedzając biegnących wolniejszym tempem, uważając przy tym na podmokły śnieg i małe zlodowacenia, pod którymi kryła się woda. Nie było siły, buty przemokły, na szczęście chłód odczuwałem przez dosłownie moment, potem wracało ciepełko.

Minusem tego wszystkiego było to, że podmokła skarpetka, ocierając się delikatnie o wnętrze buta, pocierała również moje śródstopie (może to przez mojego platfusa?). Po piątkowym biegu miałem tam już niefajne przetarcie, a niedzielny bieg tylko pogorszył jego stan, zdzierając naskórek aż do mięsa. Widok nieciekawy, więc podaruję sobie dalszych opisów.

Wieczorem kupiłem tubkę maści bepanthen i smarowałem kilka razy dziennie aż do dziś. Ograniczyłem również bieganie do zera. Pomogło, rana zagoiła się, jednak kiedy uciskam to miejsce, czuję ból, a jutro bierzemy udział w kolejnym biegu w Mysłowicach (III Bieg Spełnionych Marzeń). Planuję zabezpieczyć to miejsce plastrem i bandażem elastycznym. Mam nadzieję, że nie pokaleczę znowu stopy.

Rozpisałem się trochę nie na temat. Trudno. Wracając jeszcze do biegu.

Mieliśmy z żoną trochę inne założenia, jednak skorygowała je pogoda i warunki na trasie. Żona chciała przebiec 14km, natomiast ja 21km, czyli półmaraton. Niestety skończyło się na 7km i 14km. Jesteśmy jednak i tak bardzo zadowoleni z siebie. Kiedy inni jeszcze krzątali się bez składu w tym niedzielnym poranku, my zaliczyliśmy całkiem fajny bieg. Na pewno tu wrócimy w kolejnej edycji już 7 marca! A jak Ty planujesz spędzić ten dzień?

Poniżej jeszcze dane mojej opaski:
- odcinek: 15,36 km (czy pisałem już, że muszę ją skalibrować? )
- czas: 01:19:32 (zatrzymałem stoper podczas drogi do samochodu)
- średnie tempo: 5′11”

Dane wg czasu i dystansu podanego przez organizatora:
- odcinek: 14 km
- czas: 01:17:09
- średnie tempo: 5′30”

Wykres tempa biegu:

W czwartek i piątek pobiegałem sporo. Łącznie wyszło około 20 kilometrów – biorąc poprawkę na wskazania Nike+.

Pisząc krótko: był śnieg na trasie, było dość ślisko, a temperatura oscylowała wokół -4 stopni Celsjusza.

W piątek było gorzej, bo padał śnieg, a momentami pojawiała się zadymka, która miała mi zawsze prosto w twarz – nieważne w którą biegłem stronę – ot, zjawisko

Tego dnia zrobił mi się też odcisk. Mokra skarpetka obcierała o śródstopie z jednej strony i o buta z drugiej. Zaczęło się to na około dziewiątym kilometrze. Początkowo myślałem, że coś wpadło mi do środka buta, jednak szybko pozbyłem się tego złudzenia.

Podczas biegu bolała mnie też prawa zewnętrzna część prawego kolana – jednak było to chwilowe. Trwało maksymalnie jeden, no może półtora kilometra. Ból ustał i później już nie wrócił.

Poza tymi zdarzeniami wszystko było ok. Po powrocie do domu i okąpaniu się, wróciłem do domowych zajęć.

Tak na marginesie dodam, że cieszę się niezmiernie, że mój organizm tak dobrze radzi sobie z bieganiem (inni niestety nie mają takiego szczęścia ale trzymam kciuki).

Poniżej zestawienie dotyczące obu biegów:

Czwartek, 7. stycznia 2010
- odcinek: 5,71 km
- czas: 00:26:34
- średnie tempo: 4′39”

+

Piątek, 8. stycznia 2010
- odcinek: 15,98 km
- czas: 01:21:57
- średnie tempo: 5′08”

Ps. Pewnie zauważyliście nowy kolor wykresów – Zielony – przebiegłem już 250 km z Nike+ i awansowałem do wyższej grupy

Przez ostatnie trzy dni przebiegłem łącznie trochę około 17 kilometrów. To był mały test czy wytrzymam częstsze ‘treningi‘ i wydaje mi się, że go zdałem*.

Choć temperatura była niska, wahała się między -2°C, a -5°C, nie miałem z nią problemów. Po rozgrzewce i niecałych 10 minutach biegu nie czułem tego – znaczy się, mój nos nie odczuwał mrozu, bo reszta ciała była odpowiednio zabezpieczona. Ba! Miałem nawet rękawiczki!

Kondycja była w porządku, każdego następnego dnia nie odczuwałem zmęczenia, byłem wręcz rześki. Tempo do zaakceptowania, może oprócz biegu niedzielnego – miałem trochę za mocny początek, co odbiło się oczywiście na końcówce.

Największym problemem okazało się dla mnie podłoże. Biegało mi się przez nie wstrętnie. Choć poślizg stopy nie był wielki, męczyłem się ja, a przez to moja psychika. Stopa nie odbijała się od podłoża jak należy, tylko dryfowała nieco do tyłu, takim sposobem męczyły mi się paskudnie achillesy. Doszedłem do wniosku, że to problem zbyt słabego protektora w moich butach (Nike 318629-002 / czarne). Żona ma trochę mocniejszy (Nike 318092-141 AIR ZOOM STRUCTURE T-MAX białe+niebieskie) i nie doświadcza tego problemu – nie ślizga się podczas biegu.

Doszło do tego, że biegłem ulicą nawet tam, gdzie wcześniej by mi to nie przyszło do głowy (z powodu ruchu samochodów), byle tylko unikać śniegu i lodu zalegającego na chodniku. Na szczęście ów ruch był nikły i obyło się bez ofiar

Z ciekawostek dodam, że podczas moich biegów spotkałem już trzech innych biegaczy mających podobną trasę do mojej. Niestety, nie znam żadnego z nich, jednak to bardzo miłe, że jest komu powiedzieć ‘cześć‘ po drodze – fajny to zwyczaj.

Poniżej trzydniowe zestawienie wyników biegów.

Niedziela, 3. stycznia 2010
- odcinek: 5,75 km
- czas: 00:25:42
- średnie tempo: 4′28”

+

Poniedziałek, 4. stycznia 2010
- odcinek: 5,66 km
- czas: 00:25:58
- średnie tempo: 4′35”

+

Wtorek, 5. stycznia 2010
- odcinek: 5,61 km
- czas: 00:25:46
- średnie tempo: 4′35”

Właśnie takie wrażeniem odniosłem podczas wczorajszego biegu. Nogi ciężkie niczym miałbym założone ołowiane obuwie. Nie wiem czego to była wina.

Czyżbym aż tak bardzo zmęczył się dzień wcześniej? A może obiad w postaci naleśników nie był zbyt pożywny? Albo to przez pogodę, bo znowu przywaliło śniegiem i było dość ślisko?

W każdym bądź razie przebiegłem średnią trasę (ok. 4,3 km wg google maps), a bieg pod górkę na przedostatniej prostej dał mi nieco w kość, a przecież różnica wzniesień na tym odcinku to maksymalnie 8-10 metrów – spadek tempa widać doskonale na wykresie.

Dane i wykres:
- odcinek: 4,52 km
- czas: 00:20:56
- średnie tempo: 4′38”

Przez ostatnie kilka dni nie biegałem, zimno było, nawet poniżej -17 stopni. Do tego doszły nocne wyjazdy do sklepów po świąteczne zakupy, prezenty itp., a czas nie jest z gumy.

Dopiero dziś wieczorem mogłem wyjść troszkę się poruszać. Pogoda bardzo przyjemna, +3 stopnie i brak opadów – rewelacja. Na minus jedynie nawierzchnia. Po rozdeptanym śniegu biega się okropnie, podłoże beznadziejnie amortyzuje, do tego dochodzi poślizg stopy – to już lepiej biegnie się po samym oblodzeniu . Koszmar i tyle.

Przebiegłem trochę ponad pięć kilometrów ale organizm czuł przerwę, stąd tempo niezbyt imponujące. Ważne jednak, że wróciłem i teraz siedząc w fotelu przed komputerem czuję się po prostu świetnie, wręcz jak nowo narodzony. Warto biegać i tyle!

Teraz dane z biegu i wykres:
- odcinek: 5,43 km
- czas: 00:26:44
- średnie tempo: 4′55”