biegam po zdrowie i dla własnej satysfakcji

W zeszłą niedzielę miałem przyjemność uczestniczenia w XII Perle Paprocan – mój debiucik. Moja żona biegła już w poprzedniej edycji, więc znała trasę doskonale – ja poznajem ją z jej opowieści, map google’a i zumi oraz przeglądając kilka galerii internetowych z wcześniejszych biegów. Choć trasa jest dość banalna i nie wymaga doszkalania, czy też uczenia się jej na pamięć, to na ostatnich trzech kilometrach trzeba wiedzieć, w które rozgałęzienia leśnych dróżek skręcać.

Pogoda do kilkunastu minut przed startem była bardzo zachęcająca, brak opadów i temperatura delikatnie poniżej zera stopni. Niestety w trakcie rozgrzewki zaczął padać śnieg, i stopniowo opad stawał się coraz bardziej obfity. Do tego stopnia, że wraz z nasilonym wiatrem uderzał prosto w twarz. Było to dość nieprzyjemne uczucie.

Po kilkunastu minutach biegu moje okulary wylądowały w kieszeni, bo strasznie parowały i w sumie bardziej przeszkadzały niż pomagały. Na szczęście moja wada wzroku nie  jest zbyt poważna i widziałem gdzie biegnę. Ba! świetnie dostrzegałem nawet uciekających mi biegaczy

Pierwsze trzy kilometry biegło się gęsiego, co jakiś czas wyprzedzając biegnących wolniejszym tempem, uważając przy tym na podmokły śnieg i małe zlodowacenia, pod którymi kryła się woda. Nie było siły, buty przemokły, na szczęście chłód odczuwałem przez dosłownie moment, potem wracało ciepełko.

Minusem tego wszystkiego było to, że podmokła skarpetka, ocierając się delikatnie o wnętrze buta, pocierała również moje śródstopie (może to przez mojego platfusa?). Po piątkowym biegu miałem tam już niefajne przetarcie, a niedzielny bieg tylko pogorszył jego stan, zdzierając naskórek aż do mięsa. Widok nieciekawy, więc podaruję sobie dalszych opisów.

Wieczorem kupiłem tubkę maści bepanthen i smarowałem kilka razy dziennie aż do dziś. Ograniczyłem również bieganie do zera. Pomogło, rana zagoiła się, jednak kiedy uciskam to miejsce, czuję ból, a jutro bierzemy udział w kolejnym biegu w Mysłowicach (III Bieg Spełnionych Marzeń). Planuję zabezpieczyć to miejsce plastrem i bandażem elastycznym. Mam nadzieję, że nie pokaleczę znowu stopy.

Rozpisałem się trochę nie na temat. Trudno. Wracając jeszcze do biegu.

Mieliśmy z żoną trochę inne założenia, jednak skorygowała je pogoda i warunki na trasie. Żona chciała przebiec 14km, natomiast ja 21km, czyli półmaraton. Niestety skończyło się na 7km i 14km. Jesteśmy jednak i tak bardzo zadowoleni z siebie. Kiedy inni jeszcze krzątali się bez składu w tym niedzielnym poranku, my zaliczyliśmy całkiem fajny bieg. Na pewno tu wrócimy w kolejnej edycji już 7 marca! A jak Ty planujesz spędzić ten dzień?

Poniżej jeszcze dane mojej opaski:
- odcinek: 15,36 km (czy pisałem już, że muszę ją skalibrować? )
- czas: 01:19:32 (zatrzymałem stoper podczas drogi do samochodu)
- średnie tempo: 5′11”

Dane wg czasu i dystansu podanego przez organizatora:
- odcinek: 14 km
- czas: 01:17:09
- średnie tempo: 5′30”

Wykres tempa biegu:

Przez ostatnie trzy dni przebiegłem łącznie trochę około 17 kilometrów. To był mały test czy wytrzymam częstsze ‘treningi‘ i wydaje mi się, że go zdałem*.

Choć temperatura była niska, wahała się między -2°C, a -5°C, nie miałem z nią problemów. Po rozgrzewce i niecałych 10 minutach biegu nie czułem tego – znaczy się, mój nos nie odczuwał mrozu, bo reszta ciała była odpowiednio zabezpieczona. Ba! Miałem nawet rękawiczki!

Kondycja była w porządku, każdego następnego dnia nie odczuwałem zmęczenia, byłem wręcz rześki. Tempo do zaakceptowania, może oprócz biegu niedzielnego – miałem trochę za mocny początek, co odbiło się oczywiście na końcówce.

Największym problemem okazało się dla mnie podłoże. Biegało mi się przez nie wstrętnie. Choć poślizg stopy nie był wielki, męczyłem się ja, a przez to moja psychika. Stopa nie odbijała się od podłoża jak należy, tylko dryfowała nieco do tyłu, takim sposobem męczyły mi się paskudnie achillesy. Doszedłem do wniosku, że to problem zbyt słabego protektora w moich butach (Nike 318629-002 / czarne). Żona ma trochę mocniejszy (Nike 318092-141 AIR ZOOM STRUCTURE T-MAX białe+niebieskie) i nie doświadcza tego problemu – nie ślizga się podczas biegu.

Doszło do tego, że biegłem ulicą nawet tam, gdzie wcześniej by mi to nie przyszło do głowy (z powodu ruchu samochodów), byle tylko unikać śniegu i lodu zalegającego na chodniku. Na szczęście ów ruch był nikły i obyło się bez ofiar

Z ciekawostek dodam, że podczas moich biegów spotkałem już trzech innych biegaczy mających podobną trasę do mojej. Niestety, nie znam żadnego z nich, jednak to bardzo miłe, że jest komu powiedzieć ‘cześć‘ po drodze – fajny to zwyczaj.

Poniżej trzydniowe zestawienie wyników biegów.

Niedziela, 3. stycznia 2010
- odcinek: 5,75 km
- czas: 00:25:42
- średnie tempo: 4′28”

+

Poniedziałek, 4. stycznia 2010
- odcinek: 5,66 km
- czas: 00:25:58
- średnie tempo: 4′35”

+

Wtorek, 5. stycznia 2010
- odcinek: 5,61 km
- czas: 00:25:46
- średnie tempo: 4′35”

Wyjazd na pół dnia do Krakowa wymagał małej operacji logistycznej. Wstaliśmy o 7 rano, ja pojechałem po świeże bułeczki, a żona w tym czasie przygotowała Olka. Potem śniadanie – oczywiście na słodko, jak to przed zawodami. Później jeszcze zawieźliśmy Małego do babci, aby zaopiekowała się nim podczas naszej nieobecności. I można było jechać.

Droga minęła szybko, pomimo niesprzyjającej aury ale za to w dobrym towarzystwie. Na miejscu byliśmy sporo przed godziną 11. Dużo czasu na odebranie numerków, przebranie się i przeprowadzenie rozgrzewki.

Tutaj muszę jeszcze dopisać, że organizatorzy stanęli na wysokości zadania. To nie to samo co Bieg Legionów w Ustroniu, gdzie organizatorka wrzeszczała na licznie przybyłych zawodników – ale o tym może w innym wpisie  Bieg Sylwestrowy w Krakowie to kawał świetnie zorganizowanej imprezy i tyle, nie ma co porównywać…

Wracając do biegu. Po rozgrzewce stanęliśmy przed linią startu i czekaliśmy na umówiony znak sygnał. Robiło się bardzo ciasno, a pierwsze paręnaście metrów dosłownie przemaszerowaliśmy, bo nie było szansy znaleźć więcej miejsca na swobodny bieg. Świadczy to tylko o tym, że zawodników było sporo, ponad 600 osób wystartowało do obu biegów: na 5km (co jednak okazało się dystansem ok. 4,3km)  do naszego o długości 10km (tu odległość zgadzała się idealnie).

Jak się później okazało (po oglądnięciu kilku reportaży z biegu), do tego ciasnego startu przyczynił się – nie bez znaczenia – powolny start VIPów. Stali w pierwszej linii obok siebie i blokowali zawodników, tworząc wąskie gardło. Zachowanie nieco nie fair – jak na tak uznanych zawodników. Ale co tam, ważne że udało się nam w końcu przebić.

Trasa prowadziła z Krakowskiego Rynku, ulicą Floriańską, potem skręt w prawą stronę i bieg Plantami, następnie przebiegnięcie obok Zamku Królewskiego i Smoka Wawelskiego i bulwarami wzdłuż Wisły aż do wysokości Galerii Kazimierz, następnie nawrót i z powrotem obok Zamku, Plantami (z drugiej strony) i wlot ulicą Floriańską do mety na Rynku.

Biegło się w większości po asfalcie. Trasa była dobrze przygotowana, oznaczona i odśnieżona (kiedy szliśmy się zapisać, pługi jeszcze prowadziły swoje prace). Różnica wysokości chyba nieznaczna, w sumie tylko jeden około 30-metrowy zbieg, a potem podbieg przy bulwarach nad Wisłą. Pogoda też dopisała, temperatura w okolicach zera, brak opadów, choć padał śnieg jeszcze przed południem.

Bieg ten wyróżniał się jeszcze czymś. Konwencja pozwalała na start w przebraniach, do czego szczególnie zachęcać biegaczy nie trzeba było. Spisali się na medal, a ich inwencja twórcza zasługuje na szczególne uznanie. W poprzednim wpisie można pooglądać zdjęcia, na których doskonale widać ich kreatywność.

Ja mogę pochwalić się 162. miejscem z czasem 48’50”. Od ulicy Floriańskiej nabierałem mocnego przyspieszenia, aby przed metą zdążyć wyprzedzić kilkunastu biegaczy – oj ta siła obserwującego i kibicującego (nie wszyscy niestety) tłumu. Wykres z biegu pokazał mi średnie tempo na ostatnim kilometrze 3’50” Połechtało mnie to, nie ma co.

Gratuluję też mojej żonie, która zeszła poniżej 1 godziny, co uważam za jej duży sukces i sygnał, że rwać kolejne sekundy czas zacząć

Podsumowując, za rok na pewno ponownie wystąpimy w tym biegu. Może nawet w przebraniu, któż to wie. Was też do tego namawiam, trochę ruchu na pewno nie zaszkodzi.

Tak wyglądał mój bieg według wszystkowiedzącej opaski:
- odcinek: 10,24 km (kiedy znajdę czas na kalibrację??)
- czas: 00:49:04
- średnie tempo: 4′47”