Wyjazd na pół dnia do Krakowa wymagał małej operacji logistycznej. Wstaliśmy o 7 rano, ja pojechałem po świeże bułeczki, a żona w tym czasie przygotowała Olka. Potem śniadanie – oczywiście na słodko, jak to przed zawodami. Później jeszcze zawieźliśmy Małego do babci, aby zaopiekowała się nim podczas naszej nieobecności. I można było jechać.
Droga minęła szybko, pomimo niesprzyjającej aury ale za to w dobrym towarzystwie. Na miejscu byliśmy sporo przed godziną 11. Dużo czasu na odebranie numerków, przebranie się i przeprowadzenie rozgrzewki.
Tutaj muszę jeszcze dopisać, że organizatorzy stanęli na wysokości zadania. To nie to samo co Bieg Legionów w Ustroniu, gdzie organizatorka wrzeszczała na licznie przybyłych zawodników – ale o tym może w innym wpisie 
Bieg Sylwestrowy w Krakowie to kawał świetnie zorganizowanej imprezy i tyle, nie ma co porównywać…
Wracając do biegu. Po rozgrzewce stanęliśmy przed linią startu i czekaliśmy na umówiony znak sygnał. Robiło się bardzo ciasno, a pierwsze paręnaście metrów dosłownie przemaszerowaliśmy, bo nie było szansy znaleźć więcej miejsca na swobodny bieg. Świadczy to tylko o tym, że zawodników było sporo, ponad 600 osób wystartowało do obu biegów: na 5km (co jednak okazało się dystansem ok. 4,3km) do naszego o długości 10km (tu odległość zgadzała się idealnie).
Jak się później okazało (po oglądnięciu kilku reportaży z biegu), do tego ciasnego startu przyczynił się – nie bez znaczenia – powolny start VIPów. Stali w pierwszej linii obok siebie i blokowali zawodników, tworząc wąskie gardło. Zachowanie nieco nie fair – jak na tak uznanych zawodników. Ale co tam, ważne że udało się nam w końcu przebić.
Trasa prowadziła z Krakowskiego Rynku, ulicą Floriańską, potem skręt w prawą stronę i bieg Plantami, następnie przebiegnięcie obok Zamku Królewskiego i Smoka Wawelskiego i bulwarami wzdłuż Wisły aż do wysokości Galerii Kazimierz, następnie nawrót i z powrotem obok Zamku, Plantami (z drugiej strony) i wlot ulicą Floriańską do mety na Rynku.
Biegło się w większości po asfalcie. Trasa była dobrze przygotowana, oznaczona i odśnieżona (kiedy szliśmy się zapisać, pługi jeszcze prowadziły swoje prace). Różnica wysokości chyba nieznaczna, w sumie tylko jeden około 30-metrowy zbieg, a potem podbieg przy bulwarach nad Wisłą. Pogoda też dopisała, temperatura w okolicach zera, brak opadów, choć padał śnieg jeszcze przed południem.
Bieg ten wyróżniał się jeszcze czymś. Konwencja pozwalała na start w przebraniach, do czego szczególnie zachęcać biegaczy nie trzeba było. Spisali się na medal, a ich inwencja twórcza zasługuje na szczególne uznanie. W poprzednim wpisie można pooglądać zdjęcia, na których doskonale widać ich kreatywność.
Ja mogę pochwalić się 162. miejscem z czasem 48’50”. Od ulicy Floriańskiej nabierałem mocnego przyspieszenia, aby przed metą zdążyć wyprzedzić kilkunastu biegaczy – oj ta siła obserwującego i kibicującego (nie wszyscy niestety) tłumu. Wykres z biegu pokazał mi średnie tempo na ostatnim kilometrze 3’50” 
Połechtało mnie to, nie ma co.
Gratuluję też mojej żonie, która zeszła poniżej 1 godziny, co uważam za jej duży sukces i sygnał, że rwać kolejne sekundy czas zacząć
Podsumowując, za rok na pewno ponownie wystąpimy w tym biegu. Może nawet w przebraniu, któż to wie. Was też do tego namawiam, trochę ruchu na pewno nie zaszkodzi.
Tak wyglądał mój bieg według wszystkowiedzącej opaski:
- odcinek: 10,24 km (kiedy znajdę czas na kalibrację??)
- czas: 00:49:04
- średnie tempo: 4′47”
